Dag 53: Geluk

Nu hij lichamelijk een beetje hersteld is, gaat Stef op onderzoek uit in het nabijgelegen dorpje. Hij keert terug met een voorraadje boodschappen en leest een intrigerend hoofdstuk over het geluk van de mens: dat blijkt vooral een relatieve kwestie.  

De belangrijkste ontdekking van het geluksonderzoek was dat geluk afhankelijk was van de relatie tussen objectieve omstandigheden en subjectieve verwachtingen. Je was gelukkig als je kreeg wat je verlangde. En wat je verlangde hing erg af van je omstandigheden. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 12, Geluk. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Dag 52: De wijze aap

Op een terras met uitzicht op het zuiden begint Stef te lezen in een verhelderend boek over de geschiedenis van de mensheid, waarin het cognitieve vermogen als drijvende kracht wordt beschreven: een kolfje naar zijn hand. 

Pech Merle, Cabrerets

Een onverwachte bijvangst van de taal was het vermogen om ons dingen voor te stellen, in ons hoofd zaken te verzinnen die in de werkelijkheid niet, of nog niet, bestonden. Dergelijke imaginaire voorstellingen vormden een belangrijke bijdrage aan het ontstaan van een sociale orde met waarden en normen, of wat we een cultuur of beschaving noemen.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 11, Sapiens. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Dag 51: Futurisme

Stef maakt een rondje over het landgoed, ontdekt waarom het kasteel nog elektrische stroom heeft en maakt kennis met enkele dieren die er wonen. In de bibliotheek vindt hij een intrigerend artikel over de verre toekomst van de menselijke beschaving. 

Het viel te verwachten dat bijvoorbeeld ook technieken om de fysieke of cognitieve vermogens van de mens door middel van implantaten of genetische modificatie te verbeteren op ethische bezwaren zouden stuiten – ook al werden menselijke gebreken al sinds jaar en dag gecorrigeerd met behulp van brillenglazen, hoortoestellen, protheses en uiteenlopende behandelingen en medicijnen. Waar lag de grens van het acceptabele?

Transhumanisme

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 10, Vergezichten in tijd en ruimte. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Dag 50 [b]: Ontdekkingen

Château Karabé, Saramon (foto Renaud Camus)

Als hij laat in de middag weer wakker wordt, neemt Stef zijn eerste warme douche in weken en geniet hij vervolgens van een uitstekend zelfgemaakt maaltje met een paar glazen wijn. Dan gaat hij op onderzoek uit in zijn nieuwe onderkomen en doet enkele aangename ontdekkingen.

Toen hij de deur opende kwam hem de prikkelende geur van hars en hout tegemoet, zo te zien afkomstig van het openhaardhout dat opgestapeld lag naast de schouw. Maar er hing ook iets in de lucht dat hem deed denken aan de drukkerijen die hij bezocht toe hij in zijn theatertijd verantwoordelijk was voor de productie van promotiemateriaal: het aroma van inkt en papier, van nieuwe boeken. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 9, Voedsel voor lichaam en geest. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Dag 50 [a]: Het droompaleis

Er raast een stofstorm over het landschap en Stef waant zich in de Sahara. Gelukkig vindt hij een oase waar hij kan neerstrijken om te schuilen en bij te komen.

(William Turner, ±1840)

Flarden van stofwolken ijlden hem als etherische verschijningen tussen de bomen door tegemoet toen Stef drie kwartier later uit de luwte van een steile helling stapte en bij de zijweg naar het landgoed aankwam. De lucht was verzadigd van het stof en de zon verspreidde een diffuus oranje-geel licht, alsof er ergens een gigantische natriumlamp brandde. Een apocalyptisch schouwspel. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 8, Het droompaleis. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Saramon op Google-Maps.

Dag 49: Gimont – Montiron

Stef heeft een onplezierige ontmoeting met een roedel zwerfhonden en raakt geblesseerd. Hij scharrelt zijn kostje bij elkaar in verlaten huizen en boerderijen en vindt onderdak in een hooischuur.

Stef kon het niet nalaten om te doen alsof ze inbrekertje speelden en zei: “Houd jij de omgeving in de gaten, makker? Drie keer blaffen als er iemand aankomt, oke?”

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 7, Sporen van verval. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Montiron op Google-Maps.

Dag 48 [c]: Ruisseau de Montuquet

Stef overdenkt hoe computers tijdens zijn leven een onmisbaar en dominant onderdeel van de samenleving zijn geworden. Hij meent dat de digitale revolutie het verhaal van de mens over de wereld en het verhaal van de mens over zichzelf fundamenteel aantast. Werkelijkheid en identiteit waren onderhevig aan fundamentele veranderingen.

Stef moest enorm lachen in zichzelf om de ironie van zijn ouwelullenargument over de verloedering van de jeugd. Ja, hij realiseerde zich drommels goed dat zijn opvattingen over die teloorgang door de eeuwen heen voortdurend gehuldigd was door cultuurpessimisten en zure oude mannen die de bedreigde orde vertegenwoordigden. Zijn eigen generatie had in de roerige jaren zestig en zeventig blootgestaan aan datzelfde verwijt, maar hij bevond zich daarmee in een traditie die letterlijk ouder was dan de Weg naar Rome. Socrates beklaagde zich bij monde van Plato ook al over het morele verval van de jeugd.  

Acropolis van Athene (Schilderij Leo von Klenze, 1843)

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 6, Werkelijkheid en identiteit. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Ruisseau de Montuquet op Google-Maps.

Dag 48 [b]: Laréole – Cologne

Stef in zijn leven getuige geweest van veel technologische vooruitgang, medische en sociale verbeteringen en een toename van individuele vrijheden, maar die positieve ontwikkelingen waren niet zonder schaduwzijde en gingen gepaard met problematische tegenstellingen tussen rijk en arm, aantasting van het milieu en uitputting van natuurlijke hulpbronnen. Ook de zogenaamde informaticarevolutie bracht zowel nuttige en plezierige mogelijkheden als bijzonder zorgelijke ontwikkelingen. 

De mensheid stond met betrekking tot klimaat en ecologie, technologie en economie, nationalisme en imperialisme, voor internationale uitdagingen van ongekende omvang. Die vroegen om een eensgezinde wereldwijde aanpak, maar vooralsnog leek het erop dat ieder land met oogkleppen op haar eigenbelang volgde en het gemeenschappelijk belang overliet aan de voorzienigheid. En dat voorspelde weinig goeds voor de toekomst.

The Blue Marble (Foto: Apollo 17, 1972)

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 5, Mijmeringen over een onzekere toekomst. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Cologne op Google-Maps.

Dag 48 [a]: Cox

Stef mijmert over de grote vragen van de wetenschap. Hij verbaast zich er over dat het zichtbare heelal voor 95% bestaat uit iets dat we niet kunnen zien en waarvan we zelfs niet weten wat het is. Evenmin weten we van 95% van ons DNA precies waar het voor dient, of dat het überhaupt iets doet. Dergelijke lacunes in onze kennis bieden ruime mogelijkheden voor speculatie en fantasie. En zou er elders in het heelal intelligent leven bestaan?

Het Multiversum, een mogelijke consequentie van de Inflatietheorie (niet op schaal).
[Illustratie uit Universal: A Guide to the Cosmos by Brian Cox and Jeff Forshaw]

Niemand zou zich kunnen identificeren met bijvoorbeeld een kwal-achtig wezen dat leeft in de zeeën van een verre planeet en communiceert met elektrische schokjes, of een hyper-rationele biot met de fysieke kenmerken van een spin die communiceert door middel van kleuren.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 4, Raadsels van de kosmos. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Cox op Google-Maps.

Dag 47: Lac de Gariès

De schat van Grandselve in Bouillac.

Stef wordt geconfronteerd met sporen van anarchie en plundering. Hij slaat zijn tentje op bij een stuwmeertje en krijgt onverwacht gezelschap. ’s Avonds wordt hij getrakteerd op een spectaculair vuurwerk.

Met een beker wijn in de hand nestelde hij zich geriefelijk tegen zijn rugzak en keek tevreden uit over de vallei. Links van hem trok een vallende ster een lichtgevende kras door de donkerblauwe hemel.

Perseïden

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 3, De schat van Grandselve. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Lac de Gariès op Google-Maps.

Dag 46: Bourret

Stef doet een gruwelijke ontdekking en zijn zenuwen begeven het. Als hij weer bijkomt vindt hij een nieuwe reisgenoot. 

Het gebouw leek in bezit genomen door vogels die in groten getale waren neergestreken op de wit uitgeslagen pannen van het schuine dak. Opgewonden leken ze elkaar een plek met uitzicht te betwisten en regelmatig maakten groepjes zwarte gedaanten zich luid krijsend los van het dak om een stukje verderop de rust te gaan verstoren. Te oordelen naar de vele rondcirkelende dieren was ook aan de achterzijde van het gebouw een zwerm neergestreken.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 2, Een nieuwe reisgenoot. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Bourret op Google-Maps.

Dag 45: Labastide-du-Temple

Na de dramatische gebeurtenissen bij Cabrerets vlucht Stef in de nacht zuidwaarts zonder duidelijk doel. Langzaam komt hij weer bij zinnen en hij besluit de kortste weg naar Spanje te nemen. Het landschap ligt er verlaten bij en hij ziet sporen van verval.

Vanaf het landweggetje kreeg Stef in het avondlicht een dreigend schouwspel in het oog. Boven de heuvels aan de rechterzijde zag hij een enorme rookkolom opstijgen. Het leek alsof de wolkendeken door die ene zuil van rook in de lucht gehouden werd, als de pluim van een vulkaan.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 3, De Verloren Berg:
Hoofdstuk 1, Op de vlucht. Lees het hele hoofdstuk hier.)

Labastide-du-Temple op Google-Maps.

Dag 44 [b]: Pech Merle

Klif boven Cabrerets

Vlak bij de prehistorische grot van Pech Merle strijken de twee schatzoekers neer, boven op een klif met uitzicht op Cabrerets. 

Het dek van zwarte wolken was niet overgewaaid en hing laag over de vlakte, maar de warmte van de zon was gevangen in het gesteente en de dag weigerde af te koelen. Af en toe hoorden ze het gerommel van onweer heel ver weg, als een onuitgesproken dreigement van de elementen. Onrustig vlogen gierzwaluwen heen en weer in de diepte onder hun voeten. 

In de avondschemering doet Xavier een belangwekkende ontdekking – met desastreuze gevolgen. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 21, Eindhalte: Cabrerets. Lees het hoofdstuk hier.)

Hoogvlakte

Cabrerets op Google-Maps.

Dag 44 [a]: Cabrerets

Stef en Xavier vinden het Kasteel van de Duivel in het plaatsje Cabrerets.

Van onderaf zag het kasteel er indrukwekkend en onneembaar uit. Stef schatte dat het overgebleven stuk muur zo’n tien meter breed was en misschien even hoog. De toren leek hem zes meter breed en een stukje hoger dan de muur. Hij zag vanaf de weg geen enkele mogelijkheid om bij het bouwwerk te komen. (…) 

Stef moest toegeven dat er nu wel een aantal opmerkelijke toevalligheden samen kwamen: het kasteel, de aanwezigheid van grotten, de locatie op de route naar Santiago de Compostella, de witte duivel uit de middeleeuwse bron en de plaatselijke legende over een wit geitje. Het viel allemaal uit te leggen als bewijs dat er een kern van waarheid stak in Xavier’s verhaal over een verloren schat. Daar kon hij niet omheen. 

Chateau du Diable, Cabrerets

Om het kasteel te observeren en de omgeving te kunnen bestuderen besluiten ze hun kamp op te slaan op een klif boven het plaatsje.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 21, Het Kasteel van de Duivel. Lees het hoofdstuk hier.)

Het witte geitje

Château du Diable op Google-Maps.

Dag 43 [b]: Marcilhac

Grot bij Marcilhac

Na een ontmoeting met een paar gevaarlijke wilde honden vinden de twee mannen langs de Célé volop interessante overblijfselen uit de middeleeuwen. Maar van een goed verschanste campinghouder horen ze ook een verontrustend nieuwtje. Het lijkt er op dat hun achtervolgers het nog niet hebben opgegeven.

Op de grond voor het altaar lag een open doodskist, kaarsrecht in de lengteas van de kerk. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze tot hun opluchting dat die leeg was. Het deksel lag ernaast. Het was alsof de kist uitnodigend lag te wachten op iemands lichaam. Er ging een huivering door Stef heen. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 20, Marcilhac. Lees het hoofdstuk hier.)

Marcilhac op Google-Maps.

Dag 43 [a]: Naar de Célé

Xavier ontdekt dat er een alternatieve pelgrimsroute door de vallei van de Célé loopt. Langs het riviertje zijn een hoop grotwoningen en middeleeuwse kastelen en kloosters. Er is zelfs een ‘Kasteel van de Duivel’…

Stef moest toegeven dat een plek met die naam in de buurt van de oude pelgrimsroute in het licht van Xavier’s verhaal over de schat van Eleanor wel heel erg toevallig was. Er ging een warme golf van opwinding door hem heen. Zou die hele onderneming van Xavier dan toch meer zijn dan de zoektocht naar een luchtkasteel?

En dus loopt het tweetal de volgende dag over het hoogland naar de Célé. Onderweg doen ze een gruwelijke ontdekking. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 19, Een andere koers. Lees het hoofdstuk hier.)

Château Anglais

Van Lot naar Célé op Google-Maps.

Dag 42: Langs de Lot

Larroque-Toirac

Gedurende twee dagen exploreren Stef en Xavier de kloof van de Lot. Ze lopen stroomafwaarts tot Saint Cirq-laPopie en stroomopwaarts tot Larroque-Toirac, op zoek naar sporen van grotten en middeleeuwse paden. Richard Leeuwenhart zou er actief geweest zijn en ze vinden aanwijzingen dat er Tempeliers verbleven. 

Ze passeerden Atoulzanie, een claustrofobisch gehucht waar de huizen aan de ene kant samengeperst stonden op een benauwde strook tussen de versmalde weg en de rivier, terwijl ze zich aan de andere kant vastklampten aan de voet van de steile overhangende rotswand. Het leek wel of de woningen zich wilden terugtrekken in de veilige omarming van het kalksteen, als angstige kinderen die zich wilden verschuilen in de plooien van moeders rokken. In sommige gevallen waren het niet meer dan gevels die de grotwoningen erachter een beschaafd gezicht gaven.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 18, Exploraties. Lees het hoofdstuk hier.)

Larroque-Toirac op Google-Maps.

Dag 40: Omgeving Cajarc

Kalksteenplateau

De eerste exploraties rond Cajarc leveren geen concrete aanwijzingen op. Het kalksteen is één grote gatenkaas. De volgende dag onderzoeken ze de pelgrimsroute op het plateau aan de andere kant van de Lot. 

“Dit wordt niks”, verklaarde Xavier vertwijfeld, terwijl hij de kaart op zijn tablet nog eens raadpleegde. “Op deze vlakte zullen we volgens mij niet vinden wat we zoeken, het is hier veel te plat.” Hij slaakte een diepe zucht. “We kunnen beter terugkeren naar de kloven langs de Lot. Daar hebben we al flink wat grotten gezien, terwijl dit landschap hier op de vlakte niet meer dan een paar ondiepe gaten lijkt te bevatten.”

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 17, Op de dorre vlakte. Lees het hoofdstuk hier.)

Het plateau ten westen van Cajarc op Google-Maps.

Dag 39: Cajarc

Na een nacht in de nabijheid van een prehistorisch hunebed arriveren de twee reizigers in Cajarc. Daar vinden ze allerlei opwindende aanwijzingen voor grotten en spelonken die van belang kunnen zijn voor hun zoektocht naar de vergeten middeleeuwse schat. 

Panorama Cajarc (foto: Marga van Rijssel)

Xavier had inmiddels een zaklantaarn uit zijn rugzak gehaald en zijn opgewonden stem echode vanuit de spelonk achter Stef. Die draaide zich om, keer het vergezicht de rug toe en liep de duistere opening in. (…) Als om de mysterieuze sfeer te benadrukken had iemand met verse witte steentjes een abstract patroon van sierlijke krullen op de vloer van de spelonk neergelegd, als een magisch oersymbool.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 16, De krijtrotsen van Cajarc. Lees het hoofdstuk hier.)

Cajarc op Google-Maps.

Dag 38: Figeac

Cazelle

In Figeac heerst een staat van beleg. Xavier en Stef zijn getuige van verontrustende taferelen.

Dus zo ziet het instorten van een beschaving er uit, ging het door Stef heen. Geen gewelddadige invasie door barbaarse hordes, maar een combinatie van irrationele angst, overbelaste hulpdiensten en een op drift geraakte bevolking. 

Haastig verlaten ze de stad.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 15, Apocalyps in Figeac. Lees het hoofdstuk hier.)

Figeac op Google-Maps.

Dag 37: Naar Figeac

Xavier en Stef kamperen op de rand van het plateau boven de Lot. Ze beleven een onrustige nacht. Het geluid van ambulances en helikopters houdt ze uit de slaap. De volgende dag ontsnappen ze op een haartje na aan wat een aanslag op hun levens lijkt te zijn. Later leren ze dat de Rode Dood snel om zich heen grijpt en leidt tot chaotische taferelen.

Ze bespraken het verontrustende nieuws – alsof het een natuurramp in een ander werelddeel betrof – en kwamen tot de conclusie dat er op dat moment niets anders op zat dan hun tocht te vervolgen. Alle ophef viel nu tenminste te verklaren, maar het nieuws leerde hen ook dat de virusuitbraak rampzalige proporties begon aan te nemen. Wederom drong de vraag zich op waarom zij beiden niet besmet waren geraakt.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 14, Sirenes en zwaailichten in de nacht. Lees het hoofdstuk hier.)

Kruispunt Montredon: kapel en Étoile du Soir

Montredon op Google-Maps.

Dag 36 [b]: Conques

In de oude pelgrimsplaats Conques bezoeken de twee reizigers de schatkamer van het oude klooster. Daarna zijn ze getuige van een merkwaardige en verontrustende optocht. Stef komt een oude bekende tegen. 

Ste. Foy

Schitterend in de zon als een hemelse verschijning werd de Verheven Heilige Foy naar buiten gedragen. Haar zittende gestalte had onnatuurlijke proporties: het lichaam van een kind, met buitensporig grote gouden puntschoenen die uitstaken vanonder een gouden gewaad dat bezaaid was met gekleurde edelstenen die flonkerden in het daglicht. De beeltenis van de jeugdige heilige had een groot gouden mannenhoofd met een uitbundig versierde kap op. Het hoofd was een beetje achterover getrokken en de grote stenen ogen waren naar boven gericht – op zoek naar God, veronderstelde Stef.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 13, De schatkamer. Lees het hoofdstuk hier.)

Conques op Google-Maps.

Dag 36 [a]: Conques

Couleuvre

Op dit deel van de hun tocht vinden Xavier en Stef achterdochtige inwoners, een agressieve slang en een verlaten dorpje op hun weg. Ze horen voor het eerst van de Rode Dood – le Mort Rouge

Hun route naar Conques werd hier overvloedig gemarkeerd door kruizen langs de weg, alsof de bodem doordrenkt was met Christelijk bloed waarop een merkwaardig woekerend onkruid gedijde. Oeroude kruizen van steen, overgroeid met mos en schimmel, roestige ijzeren kruizen met complex gesmede vlechtwerken, glimmende pasgelakte houten kruizen met een felrood geschilderd bloedend hart in het midden, kruizen met punten als fallussen, kruizen die eruit zagen als bliksemafleiders, bijna allemaal behangen met grote Sint-Jacobsschelpen. Ze schoten overal op uit de grond, als scheuten van één groot ondergronds netwerk van de onuitroeibare wortelstokken van het geloof.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 12, De weg naar Conques. Lees het hoofdstuk hier.)

Conques

Conques op Google-Maps.

Dag 35: Saint Geniès-des-Ers

Er heerst een hittegolf. De twee voetreizigers volgen de Lot van Saint Come-d’Olt tot Estaing en bezoeken onderweg een aantal pelgrimskerkjes. Ze zijn op zoek naar sporen van de middeleeuwse pelgrimsroute in het landschap en het mysterie van de verdwenen monniken.

Xavier pakte een schrijfblok uit zijn bagage. “Laten we eens beginnen met een poging om de historische feiten die we kennen van deze streek in chronologische volgorde te plaatsen. Misschien geeft ons dat een idee van de meest voor de hand liggende route die pelgrims rond 1150 zouden nemen.” Met behulp van de aanwijzingen die Stef hem gaf begon hij een kaartje te schetsen. Hij plaatste Romeinse cijfers bij de plaatsen om de verschillende eeuwen aan te duiden.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 11, Geologie aan de Lot. Lees het hoofdstuk hier.)

Saint Côme-d’Olt – Espalion – d’Estaing – Campuac op Google-Maps.

Dag 33: Lestrade

De reisgenoten verlaten de Aubrac en kamperen deze avond met uitzicht over de kloof van de Lot. Xavier geeft meer details over zijn onderzoek en speculeert over de aard van de middeleeuwse schat waar hij naar op zoek is.

Het duizelde Stef nu van de verbanden en dwarsverbanden. Zat er in die stofwolk van dubieuze historische feiten een kern van waarheid verborgen? (…) Hij vroeg zich af in hoeverre Xavier deze wilde theorie nu werkelijk zelf geloofde. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 10, Speculaties. Lees het hoofdstuk hier.)

Lestrade op Google-Maps.

Dag 32 [b]: Nog altijd op de Aubrac

Deze middag speculeren Xavier en Stef over de geheimzinnige ziekte die heerst. Stef komt meer te weten over de achtergrond van Xavier en na het avondeten doet hij uit de doeken wat de werkelijke motivatie voor zijn voetreis is. 

Stef was nu een en al oor. Hij kon zich weinig voorstellen dat interessanter en opwindender was dan een onopgelost historisch raadsel. Instemmend knikkend met zijn hoofd moedigde hij Xavier aan om verder te gaan met zijn verhaal.

Restant van oud riddergraf in kathedraal van Santiago de Compostella (Google Earth)

De twee mannen besluiten om voorlopig samen verder te trekken en te zien of ze aanwijzingen kunnen vinden voor het middeleeuwse mysterie dat Xavier probeert op te lossen.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 9, Een middeleeuws mysterie. Lees het hoofdstuk hier.)

De schatkamer van Santiago de Compostella (Google Earth)

De Aubrac op Google-Maps.

Dag 32 [a]: De Aubrac

De Aubrac

Als Stef weer bij bewustzijn komt, blijkt dat zijn oude reisgenoot Xavier hem gevonden heeft. Die stelt hem ongemakkelijke vragen en Stef stort zijn hart uit. Het pistool dat hij sinds Vézelay bij zich draagt blijkt een onverwacht geheim te bevatten. 

Xavier knikte begrijpend. “Heb je jezelf niet afgevraagd waarom er één afwijkende kogel bij zit? Vond je dat niet vreemd?” Hij legde de patronen naast het pistool op het opengevouwen shirt. (…) Xavier vouwde een multi-tool van zakformaat open tot een klein tangetje en trok met wat gemorrel de roodkoperen kogel uit zijn huls. “Kijk, normaal gesproken zit hier het kruit in, maar zie eens…” Hij hield de huls omgekeerd boven zijn linker handpalm en er viel een glimmende zwart rolletje uit. “Ik denk dat dit kan verklaren waarom men zo naarstig op zoek is naar je.”

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 8, Bekentenissen en onthullingen. Lees het hoofdstuk hier.)

De Aubrac op Google-Maps.

Dag 31 [b]: De Aubrac

Verdwaasd en angstig dwaalt Stef over de Aubrac, half hallucinerend.

Vanuit de schaduwen werd hij in de gaten gehouden door loerende ogen. Gedaanten gehuld in zwarte gewaden hielden zich op in de duistere leegtes achter rotsen en boomstammen. Hysterische gelovigen, angstige burgers, zieke pelgrims, schimmen van de doden en van de levenden. In de verte slingerde een anarchistische optocht over de vlakte, van heilige martelaren, moordende kruisvaarders, corrupte geestelijken, zondaars, pestlijders, hoeren en vogelvrijen, verwikkeld in een macabere dans van geruchten en opstootjes, als een carnavalsoptocht op een schilderij van Jeroen Bosch, allemaal op zoek naar hem. Alsof hij het antwoord op vragen had, de oplossing voor hun problemen.

Doodziek bezwijkt hij onder een flonkerende sterrenhemel.

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 7, Nadir. Lees dat hoofdstuk hier.)

De Aubrac op Google-Maps.

Dag 31 [a]: De Aubrac

Col de l’Hospitalet

Stef bereikt Aumont-Aubrac, de toegang tot het hoogland van de Aubrac. Het plaatsje jaagt hem angst aan en verward trekt hij verder, het woeste natuurgebied in. Hij breekt zich het hoofd over de dreiging die hem achtervolgt. Wat wil men van hem? Hij komt tot een verlammende conclusie. 

Een koude rilling werkte zich omhoog langs zijn ruggengraat. Met een schok drong het tot hem door dat als die gekken voor niets terugdeinsden – en dat leek hem inmiddels een realistische aanname – en het zekere voor het onzekere wilden nemen, dat dan zijn leven werkelijk in gevaar kon zijn. 

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 6, Inzicht op de Aubrac. Lees het hoofdstuk hier.)

De Aubrac

Aumont-Aubrac op Google-Maps.

Dag 30: Col de l’Hospitalet

Na een angstige nacht in Saugues vlucht Stef vroeg in de ochtend westwaarts in het besef dat zijn achtervolgers hem nu op de hielen zitten. 

De grootste onbeantwoorde vraag bleef wel het waarom van de achtervolging. Wat was het dat men van hem wilde? (…) Tot dan toe waren de achtervolgers niet meer dan een abstracte dreiging aan de horizon gebleven, maar het werd hem nu langzaam duidelijk dat ze misschien een heel concreet gevaar vormden. 

Plotseling stond Stef op een golvende open vlakte waar de mist was opgetrokken tot een laaghangende natte deken waaruit de vochtigheid in fijne druppeltjes omlaag miezerde. Het was alsof hij ontwaakte uit een benauwde droom. (…) Er hing een onnatuurlijke stilte, alsof de tijd tot stilstand was gekomen en elk geluid werd gesmoord in een bevroren moment tussen de twee tikken van een secondewijzer. 

Domaine du Sauvage (foto: EuroRando)

(Citaat uit De laatste reis van Stef Lichtveld: Deel 2, De schat van Eleanor: Hoofdstuk 5, Schimmen in de mist. Lees het hoofdstuk hier.)

Col de l’Hospitalet op Google-Maps.